nidāna) – objaśnienie czasu i miejsca wygłoszenia sutry oraz spis uczestniczących słuchaczy część główna (chiń. zhengzongfen) – wiąże nauki i praktyki, które są przedmiotem rozprawy część rozpowszechnienia (chin. liutongfen, sans. parīndanā) – opisuje w jaki sposób tekst inspiruje słuchaczy itp.
Z kolei Zhiyi (538–597) – jeden z głównych przedstawicieli szkoły tiantai – zestawił listę pięciu ogólnych hermeneutycznych tematów, które powinno się przedstawić zanim rozpocznie się głęboką egzegezę jakiejś sutry. Noszą one nazwę wuzhong xuanyi (pięć kategorii głębokiego znaczenia): wyjaśnienie znaczenia tytułu (shiming) analiza podstawowej intencji (bianben) objaśnienie głównych tematów czy nauk (mingzong) wytłumaczenie „działania”, czyli wpływu na ludzi (lunyong) zaklasyfikowanie sutry (panjiao), czyli wskazanie jej miejsca wśród wszystkich sutr wygłoszonych przez BuddęRobert E. Buswell. Cultivating Original Enlightenment. s. 35..