W powstaniu warszawskim walczył od 8 sierpnia jako szef sztabu i zastępca dowódcy Zgrupowania „Leśnik”. Walczył w rejonie ul. Chmielnej, Ogrodowej, uczestniczył w zdobyciu gmachu Sądów Grodzkich przy ul. Leszno, koszar policji granatowej (Policja Polska Generalnego Gubernatorstwa) przy ul. Ciepłej. Do 21 sierpnia w obronie Muranowa, następnie do 28 sierpnia w obronie kompleksu gmachów Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych przy ul. Sanguszki. Wobec ciężkiego zranienia płk. Jerzego Szypowskiego, od 18 sierpnia przejął dowodzenie Zgrupowaniem. 28 sierpnia został ranny na ul. Wójtowskiej, podczas wycofywania się z PWPW (w czasie walk o PWPW Zgrupowanie straciło 80% swojego składu). Po upadku Starego Miasta w nocy 1/2 września przeszedł kanałami do Śródmieścia. Po kapitulacji powstania, od 2 października przebywał w niewoli niemieckiej, osadzony w oflagu w Woldenbergu (Dobiegniewo). Został uwolniony przez żołnierzy Armii Czerwonej.
Po wojnie pozostał w kraju. Od kwietnia 1945 roku pracował jako główny technolog w Państwowym Zjednoczeniu Przemysłu Olejarskiego w Zabrzu, od 1946 roku w Śląskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego i Chemicznego w Katowicach, następnie jako dyrektor techniczny w Szopienicach. Zmarł 17 maja 1952 roku w Katowicach.