W 1901, w tym samym miejscu zbudował według projektu Adolfa Zeligsona teatr, prawdziwy Teatr Wielki z największą w owym czasie w mieście salą teatralną na 1250 widzów i najnowocześniejszym wyposażeniem technicznym, w tym centralnym ogrzewaniem i oświetleniem elektrycznym.
Otwarcie teatru 28 września 1901 było ogromnym wydarzeniem tamtego czasu. Uroczystość uświetnili Henryk Sienkiewicz i Henryk Siemiradzki. Pojawiła się na nim elita kulturalna i towarzyska – literaci, dziennikarze, artyści. Trzypiętrowa widownia w kształcie litery U mieściła 1250 widzów – był to więc, biorąc pod uwagę pojemność sali, rzeczywiście teatr „wielki”, największy w mieście. Funkcjonalność i wyposażenie wnętrza, mimo – nowości wówczas – centralnego ogrzewania i elektrycznego oświetlenia, budziły jednak wiele zastrzeżeń.
To ciekawy przykład budownictwa teatralnego w Polsce. Ten liczący 1250 miejsc budynek rywalizował – gdy idzie o wielkość widowni – z Teatrem Wielkim w Warszawie. Wzniósł go własnym kosztem w tym wielonarodowościowym, przemysłowym mieście spolonizowany cukiernik Fryderyk Sellin, zatrudniając jako architekta Adolfa Zeligsona, który projektował wille i pałace fabrykantów łódzkich, w tym pałac Izraela Poznańskiego. Pałac ten jest obecnie siedzibą Muzeum Miasta Łodzi.