We wrześniu 1939 roku walczył jako oficer operacyjny w 4 Dywizji Piechoty. 17 października przekroczył granicę polsko-węgierską. Na Węgrzech był internowany w Wyszehradzie nad Dunajem. 11 grudnia 1939 wraz z Henrykiem Krajewskim oraz dwoma oficerami uczestniczył w nieudanej ucieczce Dunajem. Od 2 stycznia 1940 we Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, przydzielony jako szef Oddziału III (operacyjnego) sztabu 1 Dywizji Grenadierów. Uczestnik kampanii francuskiej, czterokrotnie ranny, 4-krotnie odznaczony Krzyżem Walecznych oraz francuskim Croix de Guerre. W okresie 21 czerwca – 16 września 1940 przebywał w szpitalu w niewoli niemieckiej.
Uciekł, od 21 września 1940 przez rok, jako szef placówki Oddziału II (wywiad) w Lyonie organizował nielegalną ewakuację polskich żołnierzy przez Hiszpanię, Portugalię, Gibraltar do Wielkiej Brytanii. Od 5 stycznia 1942 tym samym szlakiem dotarł do Wielkiej Brytanii. 16 lutego został przydzielony do 3 kompanii strzeleckiej I Oficerskiego Baonu Szkolnego i wyznaczony na stanowisko wykładowcy na kursie dowódców kompanii.