Źródła buddyjskie wspominają o licznych wojnach jakie prowadzili władcy Kasi, skutkujących nawet czasową aneksją innego z „wielkich terytoriów” Kosali (sanskryt कोशल), w czasach rządów niejakiego Brahmadattasa (Brahaehatta Jataka 336, Kunala Jataka 536).
Królestwo Kosala, którego granice zostały opisane w znacznie późniejszej Ramajanie (II 49 i 50), a które pokrywają się z dzisiejszym Oudh w stanie Uttar Pradesh, dominowało z kolei nad wspomnianym Kapilawasztu plemienia Siakjów. W jednej z sutr Budda wspomina o tym bardzo wyraźnie nazywając Siakjów mieszkańcami Kosala (Sutta Nipaya III.18-19). Królestwo to w wyniku dynastycznych koligacji zostało ostatecznie wchłonięte przez najdynamiczniej rozwijające się królestwo Magadha (sanskryt मगध).
Magadha było początkowo małym państwem, pozostającym w ciągłej rywalizacji z sąsiednim Anga (sanskryt अंग), o czym wyraźnie wspomina Campeyya Jataka (506). Po raz pierwszy wymieniona została w znacznie starszej od przekazów buddyjskich Atharwawedzie (V.22.14). Położona na peryferiach Magadha uniknęła wpływów indoaryjskich, a jej władcy stworzyli najbardziej scentralizowany i autokratyczny system rządów. Około roku 543 p.n.e. tron Magadhy zajął niejaki Bimbisara, którego żonami były córki władców sąsiednich krain, wśród nich króla Kosali.