Sukces sfrustrował braci Shulman, którzy uważali się za wykonawców białego soulu i uważali, że ich zmiana stylu była nieszczera i nieistotna. Derek Shulman miał później określić „Kites” jako „totalne gówno”. Opinię Shulmanów potwierdziły w ich oczach, kolejne komercyjne porażki singli będących kontynuacją „Kites”. Próbując uciec od swojego nowego wizerunku, wydali pod koniec 1968 roku singiel z podwójną stroną A, jako The Moles – „We Are the Moles (parts 1 & 2)”. Co spotęgowało ich kryzys tożsamości, bowiem pojawiła się plotka, iż The Moles to w rzeczywistości zespół The Beatles, nagrywający pod inną nazwą i z Ringo Starrem jako głównym wokalistą. Plotka ta została obalona przez lidera Pink Floyd, Syda Barretta, który ujawnił, że za nagraniem stoi Simon Dupree and the Big Sound.
W 1969 roku bracia Shulman rozwiązali grupę, aby uciec od środowiska muzyki pop, które ich przygnębiało. Co zaskakujące, nie powrócili bezpośrednio do rhythm and bluesa i soulu, lecz wybrali bardziej skomplikowany kierunek muzyczny. Ray Shulman powiedział później: „Wiedzieliśmy, że nie możemy kontynuować działalności z tymi muzykami, których mieliśmy wcześniej. Nie interesowali nas pozostali muzycy w zespole – niczego nie mogli wnieść. Musieliśmy ich uczyć, co mają robić.