W ten sposób założony w 1703 (według innych źródeł – w roku następnym) roku Ostróg Bolszeriecki stał się przyczółkiem rosyjskich posiadłości w południowo-zachodniej Kamczatce.
Z trzech fortów Kamczatki (Wierchnie-Kamczckiego, założonego przez Atłasowa w roku 1698, oraz zbudowanych w 1703 Niżnie-Kamczackiego i Bolszerieckiego) to ten ostatni był stosunkowo najlżej ufortyfikowany, prawdopodobnie z powodu przypuszczenia, że okoliczni rdzenni mieszkańcy – Itelmeni i „Bliskokurylcy”„Kurylcami” («курильцами» lub «курильскими мужиками») albo „Bliskokurylcami” («ближними курильцами») określają Rosjanie mieszkańców Wysp Kurylskich, m.in. w książce D. Łoginowa „Ostróg Bolszeriecki” (s. 5) albo w historycznym wstępie do opracowania „Terytorialny system planowania municypalnego rejonu ust´-bolszerieckiego w Kraju Kamczackim” (s. 7), przy czym nie jest jasne, czy chodzi o mieszkających na Kurylach Itelmenów, czy o autochtonicznych na Kurylach Ajnów, czy też wreszcie o żyjących tam przedstawicieli mieszanki obu tych grup etnicznych. są i pozostaną pokojowo nastawieni wobec Rosjan. Warto jednak zaznaczyć, że owo „pokojowe nastawienie” mogło być również skutkiem faktu, iż w kozackich ostrogach na Kamczatce, oprócz uzbrojonej załogi, przebywali stale tzw. „”, czyli po prostu zakładnicy spośród ludności miejscowej.