Poza warsztatami pałacowymi i służebnymi istniały również warsztaty miejskie produkujące na potrzeby miasta w którym odbywał się drobny handel wewnętrzny. W miastach mykeńskich rozwijały się przede wszystkim warsztaty kowalskie, kamieniarskie, garncarskie, złotnicze i inne, a rzemieślnicy zajmowali się zarazem produkcją jak i sprzedażą produktów na lokalnym rynku. Importowano miedź, cynę, złoto, srebro, kość słoniową i bursztyn. Wieś okresu mykeńskiego tworzyły w dużym stopniu społeczności samowystarczalne. Jednak bliskość rozwiniętych ośrodków rzemieślniczo-handlowych stwarzała warunki do tworzenia się relacji gospodarczych pomiędzy miastem a wsią. Podstawowe narzędzia pracy, tkaniny i ubrania rolnicy w dużej mierze wytwarzali sami i nabywali oni tylko te produkty z miasta, których wieś nie posiadała. Ponieważ właścicielem ziemi był wanaks, użytkujący ją mieszkańcy miast i okolicznych wsi uiszczali mu daninę. Mykeńscy, szlachetnie urodzeni właściciele ziemscy, podobnie jak pozostali mieszkańcy, mogli podlegać zobowiązaniom typu "feudalnego". Była to sytuacja w której urzędnicy, przywódcy wojskowi, żołnierze, rzemieślnicy i rolnicy posiadali ziemię pod warunkiem, że świadczyli oni odpowiednie usługi. Mykeny przez wiele wieków były najważniejszym ośrodkiem władzy, wywierającym wpływ na Beocję, Attykę i Tesalię.