Punkty oporu piechoty (tzw. forty) W latach 1906–1910 wybudowano, na bazie istniejących już schronów, pięć punktów oporu piechoty (niem. Infanterie Stutzpunkt): I.St. 4, I.St. 5, I.St. 6, I.St. 7, I.St. 8. Budowa polegała na modernizacji schronu, a także wybudowaniu (będącej unikatem na krajową skalę) betonowej pozycji strzeleckiej z dwoma stanowiskami obserwacyjnymi, dwóch schronów pogotowia oraz jednej lub dwóch wartowni. Po roku 1910 kilka innych schronów rozbudowano w podobny sposób, jednak nie wykonano dodatkowych schronów i zamkniętego wału z przedpiersiem. Urządzenia obronne fortu połączone były rurami głosowymi i elektryczną instalacją alarmową (dzwonkową). Dzieła otaczano zasiekami z drutu kolczastego, maskowano, stosując się do szczegółowo określonych przepisów technicznych.
Rozbudowa wojenna 1914 roku W czasie mobilizacji w roku 1914 wybudowano szereg zaplanowanych wcześniej urządzeń obronnych. Na północy miasta jeden dodatkowy punkt oporu piechoty (I.St. 8a); na wschodzie dziesięć schronów piechoty (U. 1 do U. 10, niem. Unterstande);