Schrony piechoty Każdy ze schronów wybudowanych w twierdzy Wrocław przed rokiem 1914 składał się z sześciu kazamat dla jednej kompanii piechoty oraz czterech oficerów. Poza tym w schronie znajdowała się studnia oraz latryna. Schrony takie budowano także w innych twierdzach niemieckich w różnych wariantach, opierając się na dostosowywanym i unowocześnianym projekcie wzorcowym z 1887 roku. Izby były wyposażone w ławki dla żołnierzy i podwieszaną półkę oraz piecyk w kącie przy wejściu. Wentylacja odbywała się przez bramy lub okna w fasadzie. Kazamata przeznaczona dla oficerów różniła się od izb żołnierskich: znajdowało się w niej wyposażenie biurowe i kwaterunkowe dla oficerów, a także pomieszczenie łączności (do pomieszczenia dociągnięto kabel telefoniczny) i podręczny skład materiałów wojennych.

W latach 1906–1913 zmodernizowano i rozbudowano trzynaście z dziewiętnastu schronów piechoty, W obiektach pojawiła się nowa wentylacja (mechaniczna), w części kazamat zainstalowano prycze, a do niektórych doprowadzono prąd elektryczny.