Kolejnym z wielkich, buddyjskich mistrzów był Marpa uczeń Gampopy, a nauczanie obu (Atiszy i Marpy) doprowadziło w okresie buddyjskiego renesansu do powstania wielkich tradycji, szkół-linii przekazu: ningma (Wylie Nying-ma-pa, starożytna tradycja) wywodząca się jeszcze od Padmasambhavy sakja (Wylie sa skya) kagju (Wylie bka’ brgyud pa), którą założył Milarepa uczeń Marpy kadam (Wylie bka' gdams pa), którą założył sam Atisza, jej tradycja kontynuowana jest dzisiaj przez szkołę gelug
Trwałe odrodzenie życia klasztornego byłoby jednak niemożliwe bez nadań i licznych przywilejów, jakich doświadczyli mnisi ze strony rodzimych książąt. To nagromadzenie dóbr, a w szczególności ziemi sprawiło, że klasztory stały się ważnymi ośrodkami życia ekonomicznego, a co za tym idzie również politycznego poszczególnych prowincji. Zbliżenie klasztorów i klanowej arystokracji skutkowało dynamicznym wzrostem znaczenia poszczególnych zgromadzeń w systemie sprawowania władzy.
W tej sytuacji, pod koniec okresu rozbicia, pojawił się po raz pierwszy lama, twierdzący że świadomie reinkarnuje się, jakim był karmapa Dysum Czienpa z