Harrison został awansowany na generała brygady i dowódcę wojsk całego Terytorium Północno-Zachodniego. Podczas wojny amerykańsko-brytyjskiej Harrison zajął Detroit 29 września 1813, a następnie pokonał Anglików pod Thames 5 października (w bitwie tej zginął m.in. przywódca Indian – Tecumseh). 31 maja 1814 Harrison podał się do dymisji. W 1818 otrzymał od prezydenta Jamesa Monro’ego – Złoty Medal Kongresu, za postawę podczas wojny roku 1812.
Kariera polityczna Po dwóch latach spędzonych na swojej farmie, Harrison został wybrany członkiem Izby Reprezentantów (1816-1818). Kiedy prezydentem został James Monroe Harrison zabiegał o stanowisko sekretarza wojny, a następnie – ministra pełnomocnego w Rosji. W obu wypadkach nie uzyskał nominacji. Od 1819 do 1821 roku pełnił funkcję senatora Senatu Ohio. Wybory w 1821 roku przegrał podobnie jak wybory do Izby Reprezentantów w 1822. Dwa lata później uzyskał mandat do Senatu USA i zasiadał w nim do 1828. Mając ambicje na wyższe stanowiska, liczył na nominację na placówkę dyplomatyczną w Meksyku, jednak został mianowany posłem w Kolumbii, którym był w latach 1828–1829.