Po prawej stronie fresku został ukazany Bóg-Stwórca, poruszający się po niebie wraz z kilkoma młodymi postaciami. Bóg jest ukazany jako atletyczny starzec. Ma wyraźne i mocne rysy twarzy, brodę i bujne włosy. W porównaniu do innych wizerunków Boga na sklepieniu, na Stworzeniu Adama jego twarz nie wyraża surowości, a troskę ojcowską. Ciało Stwórcy jest pełne energii. Bóg ma na sobie tunikę lub cienką suknię. Jego wyprostowana prawa ręka jest skierowana w stronę Adama.
Bogu towarzyszą anioły oraz muskularna kobieta. Tożsamość kobiety jest przedmiotem sporów wśród historyków. Postać tę utożsamia się z Ewą, Matką Bożą, alegorią życia, miłości lub alegorią mądrości. Stwórca, aniołowie i kobieta są okryci purpurową peleryną. Z peleryny zwisa zielony szal, opisywany jako alegoria pępowiny.
Środek kompozycji zajmują stykające się palce Boga i Adama. Mający moc stworzenia Bóg przekazuje Adamowi życiodajną energię. Iskra boża przeskakuje z dłoni Boga ku ręce Adama. Dotknięcie palców jest określane jako zapowiedź zstąpienia Ducha Świętego. Poprzez dotyk Bóg pragnie, by Adam był podobny do niego.