W listopadzie tego samego roku do nowo otwartej placówki przybył nowy egzarcha Gruzji Palladiusz, który przekazał dar pieniężny na bibliotekę szkoły.
Do seminarium mogli wstępować chłopcy w wieku 14–16 lat, którzy ukończyli wcześniej naukę w szkołach parafialnych i zdali egzamin wstępny. Ich zamieszkanie i wyżywienie w internacie opłacało Towarzystwo Odnowy Prawosławnego Chrześcijaństwa na Kaukazie. Nauka w szkole trwała sześć lat. Oprócz przedmiotów teologicznych, słuchacze szkoły uczyli się stolarstwa i sadownictwa. Mieli również obowiązek codziennej wspólnej modlitwy, jak również udziału w całonocnych czuwaniach i świętach prawosławnych. W pierwszym roku szkolnym naukę w szkole duchownej rozpoczęło 48 słuchaczy, z czego 45 Osetyjczyków. Pierwsza grupa absolwentów ukończyła naukę w 1893. Szkoła duchowna nie spełniła jednak oczekiwań twórców w zakresie kształcenia kadr dla osetyjskich parafii prawosławnych. Do czasu przekształcenia w seminarium duchowne, co nastąpiło w 1895, ukończyło ją mniej niż 40 słuchaczy, z czego święcenia kapłańskie przyjęło pięciu.