Pod koniec XI w. normańscy zdobywcy Sycylii przywrócili funkcję kościoła. Z inicjatywy króla Sycylii Rogera II z dynastii normandzkiej dokonano radykalnej przebudowy kościoła, która miała miejsce wkrótce po koronacji króla. Kościół stanowić miał fragment pierwszego chrześcijańskiego klasztoru na Sycylii. W 1136 roku król sprowadził do niego benedyktynów z miasta Vercelli w Lombardii. Budowę całego kompleksu klasztornego ukończono w 1143 roku. W późniejszych wiekach kościół był wielokrotnie przebudowywany, jednak nie naruszono jego zasadniczej struktury pochodzącej z czasów Rogera II.

Od 1880 prowadzono w kościele prace restauracyjne, którymi kierował Giuseppe Patricolo. Zburzono przylegające do kościoła rudery oraz odsłonięto jego apsydy i północną elewację. Prace restauracyjne przywróciły w dużym stopniu pierwotny, normańsko-arabski wygląd świątyni.

Architektura kościoła Kościół zbudowano na planie krzyża łacińskiego z nawą główną, dwiema nawami bocznymi i trzema absydami.

Każdy z głównych elementów tworzących strukturę budowli przykryty jest odrębną kopułą w kolorze czerwonym;