Od 1966 r. przejął wykłady z psychologii rozwojowej i pedagogiki leczniczej w Instytucie Teologii Pastoralnej przy Wydziale Teologicznym KUL i tu się habilitował 27 lutego 1967 r. na podstawie rozprawy pt. Działalność wychowawcza i poglądy pedagogiczne ks. Walentego Gadowskiego. Stopień naukowy doktora habilitowanego zatwierdził Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego pismem z 13 czerwca 1969 roku. Od 1968 r. pełnił obowiązki kierownika Katedry Psychologii Duszpasterskiej, przemianowanej w 1974 r. na Katedrę Pedagogiki Rodziny, gdzie również został kierownikiem katedry. Była to pierwsza katedra o takim profilu w Polsce.
W latach 1975–1976 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologicznego KUL. W 1976 r. otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego. W 1978 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał u brata w Mystkowie, gdzie zmarł 23 lipca 1991 r. i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.