W roku 1947 rozpoczął studia pedagogiczne i psychologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, które ukończył w 1950 roku, uzyskując magisterium z zakresu pedagogiki. W 1950 r. został oskarżony przez Urząd Bezpieczeństwa o przynależność do Armii Krajowej, na skutek czego porzucił pracę w zawodzie katechety i ukrywał się do 1955 roku. Jakiś czas przebywał u ks. proboszcza Jakubiaka w Dąbrowie Tarnowskiej, a także w Warszawie i innych miejscach. Dnia 7 lipca 1956 r. został uwolniony od zarzutu przez Prokuraturę Wojewódzką w Krakowie. W latach 1956–1963 pracował jako katecheta w Sędziszowie. Oprócz pracy katechetycznej wykorzystywał ten czas na dalsze studia na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego (1956-1960). Po przedłożeniu rozprawy pt. Pedagogika Jana Władysława Dawida na tle epoki i po złożeniu egzaminów doktorskich uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki (1960). W 1963 r. inkardynował się do diecezji warmińskiej i w Olsztynie, w Warmińskim Seminarium Duchownym "Hosianum", podjął wykłady z pedagogiki i katechetyki, które kontynuował w następnych latach.