Miedziany Śnieżnik był wzmiankowany w literaturze już w XVIII wieku i przyciągał uwagę licznych badaczy, m.in. Stanisława Staszica w 1805. W 1839 Ludwik Zejszner zauważył, że płat wiecznego śniegu w Miedzianej Kotlinie posiada cechy lodowca, podobnie za szczątkowy lodowczyk uznał go w 1924 Adam Gadomski. Przez niektórych naukowców nie jest jednak uważany za lodowiec. Od 1992 Miedziany Śnieżnik objęty jest monitoringiem fotogrametrycznym, a badania jego wewnętrznej struktury przeprowadzono po raz pierwszy w 2002 z użyciem georadaru.
W pobliżu śnieżnika nie prowadzi żaden szlak turystyczny, jest on jednak widoczny np. z żółto znakowanej ścieżki na Jagnięcy Szczyt. Lodowczyk i okolice są dostępne dla taterników. Prowadzi przez niego jedna z dróg wspinaczkowych na Poślednią Przełączkę, będąca w lecie jedną z najdłuższych dróg śniegowych w Tatrach. Nazwa śnieżnika pochodzi od Miedzianej Kotliny i Miedzianych Ławek.
thumb|240px|left|Lodowczyk Miedziany w sierpniu 2023 Przypisy
Kategoria:Tatry Słowackie Kategoria:Topografia Tatr