Na sąsiadującym bezpośrednio ze śnieżnikiem stoku gruzowym istniała w latach 2002–2003 wychodnia pogrzebanego lodu masywnego, jedyna dotąd zaobserwowana w Karpatach. Lodowczyk utworzył dwa wały moren czołowo-bocznych, starszy z nich pochodzi z okresu małej epoki lodowej.
Miedziany Śnieżnik usytuowany jest około 200 m poniżej klimatycznej linii wiecznego śniegu. Podobnie jak inne śnieżniki tatrzańskie, istnieje dzięki akumulacji śniegu z licznych lawin, które spadają z okolicznych bardzo stromych zboczy. W drugiej połowie XX wieku jego wymiary uległy znacznemu zmniejszeniu. Najniższy od wielu lat stan lodowczyk osiągnął w sezonach letnich 2003 i 2004 roku. Powstała wtedy na nim rozległa morena powierzchniowa o grubości od 1 do ponad 5 metrów. W 2007 ta warstwa materiału skalnego była już przykryta przez około 4 metry firnu, a cały śnieżnik zwiększył swoją objętość w stosunku do stanu z 2002 roku o ponad ⅓.