4 listopada 1921 na dziedzińcu pałacu Belwederskiego w Warszawie Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz marszałek Polski Józef Piłsudski udekorował go osobiście Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari., który otrzymał za postawę wykazaną podczas I wojny światowej, m.in. w czasie walk pod Polską Górą, gdzie:Z dniem 1 czerwca 1919 został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 5. pułku piechoty Legionów w garnizonie Wilno. W 1934 jako kapitan rezerwy był w kadrze zapasowej 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Działał w Kole Lekarzy Legionistów, był przewodniczącym sekcji pozastołecznej we Lwowie, w lipcu 1935 został wybrany członkiem zarządu głównego.
Studia medyczne w Zakładzie Chemii Lekarskiej pod kierunkiem Jakuba Parnasa ukończył w 1922, uzyskując tytuł doktora wszech nauk lekarskich na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od tego czasu był pracownikiem Zakładu Chemii Lekarskiej na tej uczelni, jako demonstrator, młodszy asystent, starszy asystent, adiunkt. Kształcił się także na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJK oraz uzupełniająco na uniwersytecie we Frankfurcie i w Mannheim.