hetmana Stanisława Żółkiewskiego – Ex ossibus ultorAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 474. (innymi harcerzami byli wówczas m.in. Jan Bratro, Władysław Brzozowski, Tadeusz Piech, Tadeusz i Klemens Remerowie, Władysław Zaleski). Od 1913 był członkiem Związku Strzeleckiego.
W 1913 rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie, przerwane przez wybuch I wojny światowej. Po pierwszym roku studiów, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1. kompanii I baonu 1. pułku piechoty, w składzie I Brygady, do czasu kryzysu przysięgowego w 1917. W tym też roku został wcielony w szeregi c. i k. armii i wysłany na front włoski. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przyjęto go do Wojska Polskiego. W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa, podczas wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 do 1921 pełnił stanowisko dowódcy Kompanii Przybocznej Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w walkach o Wilno. Decyzją dowództwa grupy gen. Edwarda Śmigłego-Rydza otrzymał prawo noszenia Odznaki Za Wilno.