Dzięki ich ścisłej przyjaźni, Pissarro miał pewien wpływ na akwizycje Tate w tym czasie. W lipcu 1916 roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie.
Pierwsza indywidualna wystawa prac Luciena Pissarro miała miejsce w maju 1913 roku w Carfax Gallery. W latach 20. i 30 jego prace były wystawiane powszechnie, niekiedy w połączeniu z pracami jego ojca i córki. Pośmiertne wystawy obrazów i rycin Pissarro zorganizowano w Leicester Galleries w Londynie w 1946 i 1947 roku. Po jego śmierci artysty 10 lipca 1944 wdowa po nim przekazała bogate archiwum rodzinne do Ashmolean Museum w Oksfordzie.
Twórczość Lucien Pissarro był, podobnie jak jego ojciec, głównie pejzażystą w malarstwie, lokującym się na pograniczu impresjonizmu i konsekwentnego neoimpresjonizmu. Namalował ponad 550 pejzaży Anglii i Francji używając palety składającej się z jasnych i czystych kolorów. Choć znajdował się w cieniu sławniejszego ojca, był ważnym łącznikiem pomiędzy francuskim impresjonizmem i neoimpresjonizmem a sztuką angielską. W 1919 roku pomagał w zakładaniu ugrupowania Monarro Group, które popularyzowało impresjonizm w Anglii.