Współczesna nauka nie postrzega poglądów Twinthina jako szczególnie surowych. Pe Maung Tin zauważa, że „przy całym swoim krytycyzmie Yazawin Thit w całości podąża za Wielką Kroniką” (Maha Yazawin). Mimo całej swojej akademickiej żarliwości, autor „współdzielił z wcześniejszymi pisarzami cel, jakim była legitimizacja dynastii” oraz „jeśli chodzi o treść, miał podobne priorytety” jak wcześniejsi kronikarze.
Znaczenie „Maha Yazawin Thit” jest pierwszą znaną pracą historyczną w Azji Południowo-Wschodniej, która korzysta ze źródeł epigraficznych. Według (Woolf 2011) oznacza to, że południowoazjatyccy historycy korzystali z epigrafiki dla znalezienia źródeł i weryfikacji swoich informacji mniej więcej w tym samym czasie, gdy praktyka ta zaczęła być po raz pierwszy stosowana w Europie, nawet jeśli metodyka użyta przez Twinthina mogła „nie wyewoluować w formalną metodę”. „Nie powinniśmy przeceniać ‘naukowego’ charakteru tych prac, ponieważ większość birmańskiej historiografii powstawała – jak wszędzie na świecie – z intencją dydaktyczną” kontynuuje Woolf”.