Wszyscy historycy należący do tradycji buddyzmu Therawady (birmańscy, syngalescy i tajscy) traktowali swoich królów jako cakkavatti – monarchów uniwersalnych, a nie królów stojących na czele grup „narodowych”Aung-Thwin 2005: 142–144..
Chociaż układ kroniki jest odmienny, jej treść podąża wiernie za narracjami kronik wcześniejszych. Zawiera ona jednak sporo poprawek (co najbardziej istotne, dotyczących także dat panowania najwcześniejszych królów) i uwag krytycznych pod adresem wcześniejszych prac, a zwłaszcza wobec Maha Yazawin. Twinthin wskazał niemało niekonsekwencji oraz błędów wcześniejszych kronikarzy i bez skrupułów poprawiał informacje zawarte w ich pracach.
Odrzucenie kroniki Krytyka zawarta w pracy Twinthina została odebrana przez dwór jako krytycyzm wobec przodków, a więc jako postawa bardzo źle postrzegana w kulturze birmańskiej. Chociaż król osobiście zlecił napisanie kroniki, nie zaakceptował on jej, gdy została mu zaprezentowana przez dawnego wychowawcę. Kronika zaczęła być postrzegana jako „antyteza” „tez” zawartych w Maha Yazawin i stała się znana jako A-pe-gan Yazawin (birm. အပယ်ခံ ရာဇဝင်, „Wyrzucona Kronika”).