5 lipca 1915 przyjął chirotonię biskupią i został biskupem rybińskim, wikariuszem eparchii jarosławskiej i rostowskiej. Równocześnie był przełożonym monasteru św. Atanazego w Jarosławiu. W 1921 został przeniesiony do eparchii charkowskiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa sumskiego. Już rok później ogłosił przejście do Żywej Cerkwi i wystąpienie ze stanu mniszego. W latach 1922–1923 był biskupem wołogodzkim w strukturach Żywej Cerkwi. Wziął udział w II soborze Żywej Cerkwi, który ogłosił pozbawienie patriarchy Tichona wszystkich godności. Od stycznia do kwietnia 1924 kierował odnowicielską eparchią jarosławską, następnie od kwietnia do września – saratowską, zaś od stycznia 1925 do września roku następnego był metropolitą uralskim w strukturach Żywej Cerkwi. Najdłużej, od 1926 do 1935, sprawował urząd odnowicielskiego metropolity woroneskiego.