W marcu 1918 roku ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej. Współpracował z generałem Boncz-Brujewiczem w organizacji obrony Piotrogrodu. W latach 1919–1920 był członkiem Sztabu Generalnego Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. Następnie poświęcił się pracy naukowej, jako wykładowca historii wojskowości Akademii Wojskowej. W 1930 i 1931 roku dwukrotnie aresztowany, został zwolniony ze służby i skazany na pięć lat łagru. W 1932 roku został zwolniony i przywrócony do służby wojskowej, jako wykładowca Akademii Wojskowej im. Frunzego i Akademii Sztabu Generalnego. Po przywróceniu w Armii Czerwonej stopni wojskowych (1935) został mianowany kombrigiem, w 1936 roku komdiwem.
Aresztowany 30 grudnia 1937 roku, został skazany na rozstrzelanie. Wyrok wykonano 29 lipca 1938. Zrehabilitowany dzięki staraniom żony w 1956 roku.
Był autorem prac między innymi: Wojna w gorach (Война в горах, 1907) Takticzieskije uroki russko-japonskoj wojny (Тактические уроки русско-японской войны, 1912) Istoria wojennogo iskusstwa (История военного искусства, 1922–1923) Stratiegija (Стратегия, 1927) Ewolucija wojennogo iskusstwa (Эволюция военного искусства, 1927–1928) Clausewitz (Клаузевиц, 1935)