Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej zgłosił się ochotniczo na front. Służył między innymi jako oficer do specjalnych poruczeń przy sztabie 16 Korpusu Armijnego oraz przy generalnym kwatermistrzostwie 3 Armii Mandżurskiej. Następnie powrócił do pracy w sztabie, odbywał również staże w Niemczech, pełnił między innymi funkcję starszego oficera do specjalnych poruczeń przy sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1907–1908). Awansował do stopnia podpułkownika (1908) i pułkownika (1912).
Po wybuchu I wojny światowej był oficerem sztabowym Naczelnego Dowódcy, od 1915 roku dowodził 8 pułkiem strzeleckim, rok później awansował do stopnia generała majora. Za walki na froncie jako dowódca pułku został odznaczony Orderem św. Jerzego IV klasy. W początkach 1917 roku został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 7 Dywizji Piechoty, a następnie pełniącego obowiązki szefa sztabu 5 Armii. Od września 1917 roku do demobilizacji pozostawał w dyspozycji dowódcy Frontu Północnego.