W 2003 r. wraz z Lajosem Kollárem i László Mécsem zapoczątkował cykl węgierskich ekspedycji w Himalaje, w ramach którego zdobył dalsze 6 ośmiotysięczników.
Wypadek i powrót do wspinaczki 2 stycznia 2010 uległ wypadkowi w Wysokich Tatrach. W chwili, gdy ubezpieczał dwóch towarzyszy, oberwał się śnieżny nawis. W wyniku upadku wszyscy byli ranni. Zsolt Erőss miał złamane obie nogi. 10 stycznia z powodu obaw przed powikłaniami otwartego i wieloodłamowego złamania, amputowano mu prawą nogę pod kolanem.
W marcu 2010 zaczął chodzić z protezą, a w już w czerwcu wrócił do wspinaczki. W końcu września dotarł do wysokości 7100 m. w czasie ekspedycji na Czo Oju. Z powodu niebezpieczeństwa lawin, nie przeprowadzono ataku szczytowego. Wiosną 2011 już z protezą zdobył szczyt Lhotse (8516 m).
2011 – wyprawa na Lhotse Rok 2011 był ważny w życiu Erőssa. Otrzymał wtedy w publicznym głosowaniu nagrodę "ekstremalnego sportowca roku", jego żona zaszła w ciążę, a z nową protezą nogi podjął pierwszą poważną próbę – zdobycie Lhotse. W wyprawie oprócz niego udział wzięli Tibor Horváth, László Mécs i László Gál. Wspinaczkę zaplanowali tak, by nie używać tlenu na ekstremalnych wysokościach, nie wynajmować Szerpów i nie wykorzystywać rozbitych wcześniej namiotów.