Zużyty surfaktant jest fagocytowany przez makrofagi pęcherzykowe lub niszczony i wykorzystywany do tworzenia nowego surfaktantu przez same pneumocyty typu II. Pneumocyty typu II mają także zdolność różnicowania się w pneumocyty typu I i uzupełniania dzięki temu ubytków obu tych typów komórek, gdy zostaje uszkodzony nabłonek. Pneumocyty typu II zaczynają się różnicować w ostatnich tygodniach życia płodowego, co często powoduje u wcześniaków brak lub niedobór surfaktantu, a tym samym zaburzenia oddychania.
Pneumocyty typu III są to bardzo rzadko występujące komórki pęcherzykowe szczoteczkowe o sześciennym kształcie, z dużą liczbą pęcherzyków wydzielniczych. Mogą pełnić funkcję chemoreceptorów.
W obrębie przegród międzypęcherzykowych, nie tylko w ich zrębie, ale też w nabłonku między pneumocytami, a także w samym świetle pęcherzyków płucnych występują również makrofagi (makrofagi pęcherzykowe). Oprócz wspomnianego już pobierania nadmiaru surfaktantu fagocytują one także zanieczyszczenia (głównie drobinki kurzu, stąd nazywane są komórkami pyłowymi), a w przypadku zastoinowej niewydolności serca także erytrocyty i pochodzącą z nich hemosyderynę (wtedy nazywane są komórkami wad serca).