Komórki szczoteczkowe, występujące znacznie rzadziej niż poprzednie dwa typy komórek (stanowią około 3% wszystkich komórek nabłonka dróg oddechowych), mają na powierzchni szczytowej krótkie, tępo zakończone mikrokosmki. Komórki te są chemoreceptorami odbierającymi bodźce smakowe w celu wykrywania obecności patogenów i uruchamiania reakcji obronnej.
Komórki ziarniste (komórki dokrewne, komórki Kulczyckiego), należące do rozproszonego układu endokrynnego (APUD, DNES) leżą na błonie podstawnej, nie sięgając światła dróg oddechowych. W pobliżu rozgałęzień oskrzeli i oskrzelików tworzą skupiska (ciałka neuroepitelialne). Zawierają dużą liczbę ziarnistości wydzielniczych.
Komórki podstawne również nie sięgają światła dróg oddechowych. Są to komórki macierzyste, różnicujące się na pozostałe typy komórek nabłonka.
W miarę zmniejszania się oskrzelików (w kolejnych ich rozgałęzieniach) nabłonek wielorzędowy walcowaty zmienia się w jednowarstwowy walcowaty, a następnie jednowarstwowy sześcienny, ale nadal urzęsiony. Dopiero w oskrzelikach końcowych jest to już nieurzęsiony nabłonek niski walcowaty lub sześcienny, na który składają się komórki oskrzelikowe (komórki Clary, oskrzelikowe komórki egzokrynne) oraz komórki macierzyste.