8 maja 1848 r. odegrał znaczącą rolę w czasie rumuńskiego zgromadzenia w Blaju. Wśród rumuńskich liderów zaistniał wówczas konflikt o dalszą strategię działania – rozważano współpracę z Węgrami przeciwko Austrii lub zachowanie lojalności wobec cesarza. Biskup poparł drugie stanowisko, które ostatecznie zwyciężyło na zgromadzeniuB. Jelavich, Historia Bałkanów. T. I: Wiek XVIII i XIX, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005, s. 316–319.. Na kolejnym zgromadzeniu w dniach 15–17 maja przewodniczył obradom wspólnie z unickim biskupem Ioanem Lemenim. Zgromadzenie uchwaliło petycję do cesarza, w której Rumuni domagali się uznania ich języka za jeden z urzędowych języków Siedmiogrodu, oddania im proporcjonalnej do ogólnej liczby ludności rumuńskiej liczby mandatów w sejmie prowincji, wprowadzenie liberalnych reform (wolność słowa, handlu, przemysłu, publikacji, wyzwolenie chłopów). Ogłoszono zawieszenie unii z Węgrami. Wybrano stały rumuński komitet narodowy, którego przewodniczącym został biskup Andrzej.