Pracę dydaktyczną prowadził ponad 50 lat, a jej efektem było około 600 wypromowanych magistrów, 8 ukończonych i obronionych prac doktorskich (m.in. Ireny Ożóg, Michała Wrzesińskiego, Pawła Felisa). Był recenzentem w kilkunastu przewodach dotyczących stopni i tytułów naukowych. Oprócz macierzystej SGH, pracował również w Wyższej Szkole Zarządzania i Marketingu w Warszawie, Wyższej Szkole Ekonomiczno-Informatycznej w Warszawie (2004–2007) i Uczelni Warszawskiej im. Marii Skłodowskiej-Curie.
W czasie pracy na uczelni poza działalnością dydaktyczną i naukową zajmował się sprawami organizacyjnymi. Od 1972 pełnił funkcję wicedyrektora, a następnie przez kilka lat do 30 września 1994 dyrektora w Instytucie Funkcjonowania Gospodarki Narodowej SGPiS/SGH. Był współtwórcą i pierwszym kierownikiem Katedry Zarządzania Finansami Przedsiębiorstwa. Spośród innych funkcji na uczelni był m.in.: członkiem Senatu Akademickiego, zastępcą przewodniczącego Kolegium Redakcyjnego Wydawnictw Dydaktycznych, wiceprzewodniczącym Komisji Dyscyplinarnej ds. Pracowników Nauki, członkiem i przewodniczącym Komisji Senackiej ds. Budżetu i Finansów SGH, członkiem rad naukowych: Instytutu Gospodarki Materiałowej, IFGN, członkiem Zespołu VII ds. Reformy Gospodarczej.