Promieniowanie X i widzialne jest zazwyczaj obserwowane z młodszych superbąbli, natomiast starsze, większe obiekty obserwowane w paśmie 21 cm mogą nawet być rozpoznawane jako struktura złożona z wielu połączonych superbąbli i dlatego czasami wyróżnia się je nazwą superpowłoki.
Wystarczająco duże superbąble mogą wydmuchiwać cały dysk galaktyczny, uwalniając swoją energię do galaktycznego halo lub nawet do przestrzeni międzygalaktycznej.
Przykłady superbąbli thumb|Obraz z VLT superbąbla LHA 120-N 44 w Wielkim Obłoku Magellana. Autor: ESO/Manu Mejias.
Henize 70 LHA 120-N 44 w Wielkim Obłoku Magellana Superbąbel Wężownika Superpowłoka antycentrum Superpowłoka Tarczy Sobieskiego Superbąbel Orion–Erydan
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Pozostałości po supernowych