Gdy gwiazda „umiera” i wybucha jako supernowa, fala uderzeniowa jej eksplozji może osiągnąć jeszcze większe rozmiary, rozszerzając się z prędkościami rzędu kilku tysięcy km/s. Gwiazdy w asocjacjach OB nie są grawitacyjnie związane ze sobą, ale dryfują osobno z małymi prędkościami (ok. 20 km/s) i wypalają swoje paliwo bardzo szybko (po kilku milionach lat). W wyniku tego większość z ich supernowych eksploduje wewnątrz pustki, wytworzonej przez ich wiatr gwiazdowy. Te eksplozje nigdy nie tworzą widzialnych pozostałości, ale zamiast tego uwalniają swoją energię w gorącym wnętrzu w postaci fal dźwiękowych. Dlatego zarówno wiatr gwiazdowy, jak i gwiezdne eksplozje, wzmacniają ekspansję superbąbli w ośrodku międzygwiazdowym.
Gaz międzygwiazdowy zmieciony przez superbąble stygnie, tworząc gęste powłoki wokół pustki. Te powłoki zostały po raz pierwszy zaobserwowane w paśmie 21 cm, prowadząc do sformułowania teorii tworzenia się superbąbli. Ponadto zaobserwowano emisję promieniowania rentgenowskiego z ich gorących wnętrz, światła widzialnego z ich zjonizowanych powłok i podczerwonego z powłok wymiecionego pyłu.