skierowano go do metropolii iwanowskiej. Od końca kwietnia 1936 r. był biskupem aleksandrowskim. Na pocz. grudnia tego roku został arcybiskupem aleksandrowskim. Pod koniec grudnia 1937 r. stanął na czele metropolii iwanowskiej. Na pocz. grudnia 1938 r. zwolniono go z tej funkcji. Został dyrektorem ekonomicznym zakładów mięsnych w Piatigorsku.
Po zajęciu miasta przez wojska niemieckie w sierpniu 1942 r., podjął kolaborację z okupantami. Jednocześnie ogłosił się arcybiskupem. W grudniu tego roku ewakuował się na Ukrainę, gdzie przez metropolitę Aleksego (Gromadzkiego) został na pocz. stycznia 1943 r. mianowany locum tenens na czele eparchii mozyrskiej. Pod koniec stycznia 1944 r. przyjechał do okupowanej Warszawy, gdzie na polecenie władz niemieckich pełnił posługę duchową dla pomocniczych oddziałów wojskowych, składających się z przedstawicieli narodów ZSRR. Pod koniec maja tego roku przyjął tytuł „prawosławnego przywódcy legionistów i wojskowych oddziałów Wehrmachtu i wojsk ochronnych w Generalnym Gubernatorstwie”. Jednocześnie wystąpił do Synodu Biskupów Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej poza granicami Rosji o przyjęcie go do stanu duchownego. Nie otrzymał odpowiedzi, ale metropolita berliński i niemiecki Serafin (Lade) pod koniec czerwca przyjął go do Cerkwi Zagranicznej. Wkrótce Nikołaj P.