Futuryści traktowali kino jako idealne narzędzie do przekazywania światu swoich przekonań, a przede wszystkim stylu Capriccio. Korzystali oni w swoich filmach z szybkiego montażu oraz ciągłości akcji. Podejmowali oni również pierwsze próby użycia w filmie efektów specjalnych, które dzięki swojej oryginalności i efektowności szybko stały się integralną częścią nowego filmowego języka przekazu. Jednak wiele z dzieł tamtego okresu zostało zniszczonych lub zagubionych. Wśród najbardziej znaczących filmów z tamtego okresu znajduje się Thaïs (1917) w reżyserii Antona Giulia Bragaglii, gdzie hipnotyczne i symbolistyczne scenografie stworzone przez Enrica Prampoliniego stanowiły zapowiedź sukcesu następnego nurtu kinematografii włoskiej – ekspresjonizmu.

Pierwsze gwiazdy oraz filmy propagandowe (1915–1918) Aktorzy tacy jak Emilio Ghione oraz Mario Bonnard oraz aktorki Lyda Borelli i Francesca Bertini uznawane są za pierwsze prawdziwe gwiazdy kina włoskiego. Ich popularność wzrosła znacznie podczas I wojny światowej, kiedy to powstające dramaty miłosne cieszyły się szczególnym zainteresowaniem widzów.

Wówczas także zaczęto kręcić tzw.