Pomimo oryginalnego modelu nadpromienistości kwantowe pole elektromagnetyczne jest tutaj całkowicie pominięte.
Zakłada się ponadto, że oscylatory mogą być położone np. na sieci sześciennej ze stałą sieci w analogii do układu krystalicznego materii skondensowanej. Zakłada się najgorszy scenariusz defektu (jądra kondensacji niestabilności całego układu) w postaci nieobecności dwóch elektronów z sześciu najbliższych sąsiadów wybranego elektronu spoza płaszczyzny stabilizujących ruch, podczas kiedy 4 najbliższe elektrony uważa się za nieruchome w przestrzeni i produkujące zewnętrzny potencjał anty-harmoniczny w kierunku prostopadłym do płaszczyzny wszystkich pięciu elektronów. Warunkiem niestabilności ruchu wybranego elektronu prowadzącej do kaskady niestabilności jest aby całkowity potencjał będący złożeniem (sumą) potencjału oscylatora harmonicznego i rozwiniętego do kwadratu potencjału kulombowskiego od czterech elektronów był ujemny, tzn.
lub
Robiąc ten warunek sztucznie kwantowym poprzez pomnożenie licznika i mianownika ułamka przez otrzymuje się
gdzie:
jest kwadratem siły przejścia dipolowego pomiędzy stanem podstawowym i pierwszym wzbudzonym kwantowego oscylatora harmonicznego,
jest przerwą energetyczną pomiędzy kolejnymi poziomami oraz jak można zauważyć