rok 1190, a młodszy na 1250.
W czasach współczesnych Benjamin Kennicott (1718–1783) znał 615 rękopisów masoreckich, którymi posłużył się do zebrania wariantów tekstu (Oxford 1776–1780), a Giovanni Bernado De Rossi (1742–1831) opublikował listę 731 manuskryptów (Parma 1784–1788). Do dziś zachowało się około 2000 rękopisów przekazujących tekst masorecki. Część z nich jest odpisem całego Starego Testamentu, a część przekazuje poszczególne księgi Biblii hebrajskiej. Zaledwie 4 manuskrypty pochodzą z IX lub X wieku, 4 kolejne z XI wieku, a 8 z XII wieku. Reszta manuskryptów została napisana pomiędzy XIII a XV wiekiem. Najstarszymi kodeksami reprezentującymi tekst masorecki są: Codex Orientales 4445 z IX/X wieku, zawierający tekst Rodzaju 39:20 do Powtórzonego Prawa 1:33 (z lukami), Kodeks Proroków z Kairu (C) z 895 roku n.e., Codex Babylonicus Petropolitanus (VP) z 916 roku n.e., zawierający wielkich i małych proroków, Kodeks z Aleppo (A) z 930 roku n.e., Damascus Keter, prawie kompletny Pentateuch z X wieku, Codex Michigan z X wieku, Kodeks Leningradzki (B19A) z 1008 roku n.e., Codex Reuchlinanus (Reuchlina) z 1105 roku, zawierający księgi prorockie, opracowany przez ben Naftalego.
Puncta extraordinaria