Ważnym ogniwem łączącym Zwoje znad Morza Martwego z tekstem masoreckim jest pochodzący z okresu pomiędzy drugą połową I a IV wiekiem n.e. zwęglony Zwój z En Gedi. Został on odczytany w 2015 roku dzięki zastosowaniu mikrotomografii, a zawiera kilkadziesiąt linijek z tekstem pierwszego i drugiego rozdziału Księgi Kapłańskiej.
Rękopis londyński stanowiący jeden zwój wraz z rękopisem Ashkara-Gilsona II pochodzi z ok. 700 roku n.e. i zawiera rozdziały od 9 do 16 Księgi Wyjścia. Starszy z dwóch rękopisów z genizy kairskiej na który składają się fragmenty oznaczone T-S NS 3.21 i T-S NS 4.3 zawierające fragmenty Księgi Rodzaju pochodzi z ok. 800 roku n.e., młodszy zaś składa się z 19 fragmentów (wśród nich T-S NS 4.8) zawierających passusy z pierwszych pięciu ksiąg biblijnych pochodzi z ok. 900 roku n.e. Palimpsest MS Florence oznaczony numerem 74,17 pierwotnie zawierał tekst hebrajski datowany na X wiek. Manuskrypt będący w posiadaniu Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych pochodzi z Bliskiego Wschodu, z ok. 1000 roku n.e. Do najstarszych niemasoreckich zwojów Tory należą też dwa zwoje włoskie, Zwój 1 i Zwój 2, z których starszy datowany jest na ok.