Babilońska wersja przetrwała w Jemenie aż do XII–XIII wieku, palestyńska natomiast rozwinęła się w używaną w niektórych rękopisach samarytańskich z XII–XIV wiekówErnst Würthwein, The Text of the Old Testament. An Introduction to the Biblia Hebraica, Grand Rapids 19952, s. 23..
Istnieją też ślady innych, mniej rozpowszechnionych tradycji. W ramach samej tradycji tyberiadzkiej (która ostatecznie przeważyła) funkcjonowały również różne odgałęzieniaE. Tov: Textual Criticism of the Hebrew Bible, Minneapolis 20012, s. 43–44..
Szkoła tyberiadzka była dziełem dwóch rodów: ben Neftalich i ben Aszerów. Jedna i druga szkoła działała i rozwijała się w Tyberiadzie. Ostatecznie przyjął się tekst ben Aszera, na nim zostały oparte najstarsze ze znanych nam dzisiaj kodeksów (Leningradzki czy Aleppo), a potem drukowane wydania Biblii hebrajskiej.
Najstarszej znanej próby porównywania różnic między masorecką tradycją ben Aszera a ben Neftalego dokonał przed 1050 rokiem n.e. Mishael ben Uzzjel w swoim dziele Kithab al-Khilaf (po arabsku), Sefer ha-Hillufim (po hebrajsku)P.H. Kelley, D.S. Mynatt, T.G. Crawford, The Masorah of “Biblia Hebraica Stuttgartensia”. Introduction and Annotated Glossary, Cambridge 1998, s. 20..