W celu zapewnienia możliwie dokładnego i bezbłędnego przekazu ci uczeni żydowscy umieszczali również dodatkowe komentarze w formie uwag marginesowych, zwanych masorą, oraz znaki samogłoskowe, które miały na celu unikanie nieporozumień w odczycie i interpretacji tekstu hebrajskiego.
Masora
Masora dzieli się na: masora parva (mała) lub masora marginalis, czyli uwagi w tekście masoreckim zapisywane na marginesach lewym, prawym oraz między kolumnami; natomiast uwagi na górnym i dolnym marginesie to masora magna (duża).
Komentarze uzupełniające tekst Biblii nie były jednolite. Ze względu na różnice w wymowie oraz różne systemy graficznego przedstawiania samogłosek i akcentów masorę można podzielić na trzy główne gałęzie tradycji: babilońską, palestyńską oraz tyberiadzkąP.H. Kelley, D.S. Mynatt, T.G. Crawford, The Masorah of “Biblia Hebraica Stuttgartensia”. Introduction and Annotated Glossary, Cambridge 1998, s. 13.. Odnalezione w genizie kairskiej manuskrypty z okresu VI–IX wieku oprócz masoreckiego tekstu spółgłoskowego mają dwa inne typy wokalizacji: wschodni (babiloński) oraz zachodni (palestyński) – oba (w odróżnieniu od tyberiadzkiego) zawierają system supralinearny, nadpisywany nad literamiP. Kahle, The Cairo Genizah, London 1947 / Oxford 19592..