Ze względu na swoje szczególne znaczenie otrzymał tytuł „Filmu Narodu”, który był najwyższym wyróżnieniem.

Pomimo politycznych ograniczeń i emigracji wielu filmowców, niemieckie kino tego okresu wprowadziło wiele technicznych i estetycznych innowacji (np. filmy kolorowe), które najlepiej były widoczne w pracach Leni Riefenstahl. Jej Triumf woli z 1934 dokumentujący zjazd NSDAP w Norymberdze oraz Olimpiada z 1938 wykorzystywały wiele nowatorskich rozwiązań, które stały się wzorem dla wielu późniejszych filmów.

Kina Poza UFA, która posiadała własną sieć kin, nie były one upaństwowione. Większość z 5506 kin, które istniały w 1939 w tak zwanym Altreich („Starej Rzeszy”, bez Austrii i Kraju Sudetów) było małymi przedsiębiorstwami prowadzonymi przez prywatnych właścicieli. Jednakże, wprowadzony przez Izbę Kultury Rzeszy szereg przepisów i regulacji bardzo ograniczał ich działalność. Obowiązkowe stało się wyświetlanie dokumentów i kronik filmowych, a po 1936 zakazano prezentacji filmów zagranicznych.