Po potwierdzeniu marcowego terminu HKRFU wnioskował do IRFB o rekompensatę finansową w wysokości 10 milionów HKD z tytułu rezygnacji z przeprowadzenia głównego źródła przychodów związku.
W przeciwieństwie do Pucharu Świata 1993, gdzie zagwarantowany start, na podstawie wyników osiąganych w rugby piętnastoosobowym, miało dwadzieścia zespołów, organizatorzy zadecydowali, iż automatycznie do tej edycji awansują jedynie gospodarze oraz finaliści poprzedniego turnieju, pozostali członkowie IRFB rywalizowali zatem w trzech turniejach eliminacyjnych. Turnieje te wyłoniły dwudziestu jeden uczestników, a dla czterech z nich – Wysp Cooka, Portugalii, Maroka i Zimbabwe – był to pierwszy awans na zawody tej rangi.
Kolejną kwestią był format zawodów – tradycyjny marcowy turniej w Hongkongu przeprowadzany był w pierwszym dniu systemem kołowym w ośmiu trzyzespołowych grupach, których zwycięzcy w drugim dniu walczyli o końcowy triumf, pozostałe zaś rywalizowały o trofea niższej rangi. W 1996 roku organizatorzy Hong Kong Sevens postanowili przetestować inny format, w którym zespoły w pierwszej fazie rywalizowały w sześciu czterozespołowych grupach, a z uwagi na fakt, iż liczba meczów zwiększała się wówczas z 24 do 36, przedłużała się ona do dwóch dni.