Tymczasem władztwu mameluckiemu na północy zaczął zagrażać jeden z turkmeńskich wodzów – Szah Suwar. Był on lokalnym władcą osadzonym przez mameluków w dawnej Małej Armenii po tym jak zniszczono ormiańskie królestwo. Szah Suwar zrzucił jednak w początkach panowania Kajtbaja zwierzchnictwo mameluków i zebrawszy armie ruszył na egipską Syrię. Jego wojska składały się niedawnych sprzymierzeńców mameluckich, którzy mieli dość ucisku podatkowego oraz z uciekinierów z Anatolii, skąd kolejne plemiona były wypierane na wschód przez rosnącą potęgę Turków osmańskich. Przeciw Suwarowi Kajtbaj wysłał atabega Kulaksiza. Ten początkowo pokonał pod Ajtnab żołnierzy Suwara zmuszając go do wycofania się. Turkmen wrócił jednak niedługo potem i wciągnął armię atabega w zasadzkę: wielka armia mamelucka została 14 czerwca 1468 roku rozbita i wielu emirów poddało się. Ci którzy się pokłonili Suwarowi zostali zwolnieni za obietnicę okupu. Pozostali zostali straceni.