W samych Stanach Zjednoczonych panowały wojenne nastroje, co nie sprzyjało popytowi na familijne animacje. Dodatkowo porażki finansowe Pinokia i Fantazji w 1940 roku zmusiły Disneya do wypuszczenia akcji firmy, by zmniejszyć dług finansowy w Bank of America w wys. 4,5 mln dolarów. Po zażegnaniu kryzysu finansowego, dały o sobie znać inne problemy. Tradycyjnie niskie już płace i oschłe traktowanie rysowników i animatorów uczyniły ich podatnymi na grunt hasła związkowców. O ich względy zabiegały dwa związki zawodowe – Federation of Screen Cartoonists oraz Screen Cartoonists’s Guild. Mimo że inne wytwórnie animacji przeżyły u siebie rozruchy zorganizowane przez związki zawodowe, Disney nie chciał przyjmować do wiadomości zagrożenia sądząc, że jego animatorzy nie wystąpią przeciw niemu. Wobec działań Screen Cartoonists’s Guild, za radą swego prawnika Gunthera Lessinga, Disney utworzył związek zawodowy w ramach spółki – Disney Studios Federation, który w praktyce nie zajmował się pracownikami. Na początku 1940 roku jeden z przywódców Screen Cartoonists’s Guild – Herbert Sorrell zażądał za pośrednictwem związku kontraktu zbiorowego. Disney odmówił, na co wpływ mogły mieć ostrzeżenia ze strony Henry’ego Forda przed radykalizacją lewicową w Hollywood.