Na początku lat trzydziestych działalność organizacji o charakterze rewolucyjno-demokratycznym na Białorusi zachodniej została zabroniona, wskutek czego nastąpiła reorganizacja struktur BKN, gdzie pozycję lidera zdobyła BChD, zaś jego szeregi opuścili przedstawiciele TSB. Komitet dążył do konsolidacji partii i organizacji białoruskich ze stronnictwa narodowo-demokratycznego, tworząc opozycję w stosunku do Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi. W lutym 1931 roku BKN zaprotestował przeciwko prześladowaniom białoruskich naukowców i działaczy kultury w BSRR, oskarżanych przez władze radzieckie o poglądy narodowo-demokratyczne. W 1934 roku w 26-osobowy skład BNK wchodziło po trzech przedstawicieli białoruskich partii politycznych i po dwóch przedstawicieli od organizacji kulturalno-edukacyjnych, kooperacyjnych i studenckich. Zarząd składał się z prezesa Jana Poźniaka, zastępców Wiaczasłaua Bahdanowicza i Michaiła Mancewicza, sekretarza Uładzisłaua Kazłouskiego i skarbnika Adolfa Klimowicza. W czerwcu 1935 roku BKN przyjął nowy statut, w jednym z punktów którego wyszczególniono, że komitet reprezentuje interesy ludności białoruskiej z terenów Białorusi zachodniej i domaga się praw dla narodu białoruskiego.