Do górnej części wełniaka doszywano „oplicek”, tzn. stanik z towaru fabrycznego. W chłodniejsze dni oraz święta kobiety dodatkowo zakładały jeszcze na plecy kaftany. Szyto je z sukna, aksamitu albo wełny w kolorach jasnoniebieskim, „biskupim” lub na lato białym. Starsze kobiety wolały kolorystykę ciemniejszą. Te kaftany, które posiadały z tyłu ogon nazywano – „jaki”, kaftany bez ogona to „bluzka”. Na przełomie XIX i XX wieku kobiety nosiły kaftany „kożuszki”, które miały podbicie ze skór owczych z układaną w fałdy baskinką. Były to tak zwane zasoby. Na wełniak kobiety zakładały zapaski, wykonane z kolorowego samodziału, którego tło nie odbiegało zasadniczo od tła „buroka”. Z reguły w dni świąteczne kobiety zakładały na dolną część wełniaka fartuchy z towarów fabrycznych, z falbanką. Elementem stroju ludowego, o który kobiety zamężne szczególnie dbały, były czepce. Każda gospodyni posiadała ich po kilka sztuk. Pierwsze czepce otrzymywały kobiety w dniu ślubu od swoich matek, chrzestnych i ciotek.