Można było także ewakuować drugiego rannego na noszach podwieszanych. Samochód był wyposażony w radiostację ARS-2 i posiadał dodatkowe oświetlenie w postaci jednego błyskającego światła pośrodku dachu, ruchomego reflektora szperacza po prawej stronie z przodu dachu i reflektora z podświetlanym znakiem czerwonego krzyża po lewej. Fabrycznie były malowane na biało lub w kolorze jasnobeżowym ("przypalonego mleka"), ze znakami czerwonego krzyża i napisami cyrylicą: skoraja miediczeskaja pomoszcz na burtach. Później bywały przemalowywane w inne schematy.
Oprócz ZSRR, mikrobusy RAF-977 eksportowano m.in. do Bułgarii, Iranu, Finlandii, na Węgry i Kubę. Istniały m.in. od 1969 roku eksportowe sanitarki RAF-977IME i RAF-977IMJu (ta druga w wersji tropikalizowanej).
Konstrukcja RAF-977 była umiarkowanie udana, gdyż mimo ulepszeń, cały czas borykano się z wadami w postaci małej wytrzymałości samonośnego nadwozia i przeciążonej przedniej osi. Z tych powodów samochody te dość szybko zużywały się i wymagały kapitalnych remontów, szczególnie przy intensywnej eksploatacji. Wadami modeli poprzedzających model DM była też słaba wentylacja przedziału pasażerskiego i mało skuteczne ogrzewanie.