ludzi, w tym 500-1 tys. cywilów. Mieli oni do dyspozycji ok. 30 czołgów i dział pancernych różnych typów oraz ok. 20 dział różnych kalibrów.
1 marca 1943 r. na lewej flance wojsk broniących Siewska, na północ od miasta, pojawiły się czołgi sowieckie. Połączyły się z nimi oddziały partyzanckie, które wyszły z Karaszewskich i igrickich lasów. Siły te zaatakowały najważniejsze taktycznie wsie Łagierewka i Trostnaja, leżące przy szosie Siewsk-Łokoć. Po ich zajęciu sowiecka 69 Dywizja Strzelecka wzmocniona czołgami i partyzantami uderzyła na południe, kierując się na Siewsk. Miasto zostało w ten sposób odcięte od pozostałych sił niemiecko-kolaboracyjnych. Pozostał jedynie wąski pas terenu wzdłuż 2 dróg prowadzących: przez Puszkarską Słobodę i Bukowiszcze na Puszkino i przez Marickij Chutor na Słobodkę Orlik. 1 marca wieczorem oddziały XI Korpusu Pancernego i 4 Gwardyjskiej Stawropolskiej Dywizji Kawalerii od południowego wschodu zaatakowały garnizon Siewska. Pierwszy zaatakował 15 Gwardyjski Pułk Kawalerii. W odpowiedzi obrońcy miasta otworzyli ogień artyleryjski. Dowódca 4 Gwardyjskiej Stawropolskiej Dywizji Kawalerii skierował 11 Gwardyjski Pułk Kawalerii na obejście pozycji przeciwnika i zaatakowania Siewska od zachodu. Wkrótce od północy uderzyły też czołgi 53 i 59 Brygad Pancernych.