10 października 1917 został mianowany zastępcą drużynowego (pełniącym obowiązki drużynowego), a 8 kwietnia 1918 drużynowym 5. Krakowskiej Drużyny Skautowej. Ponadto w Komendzie Krakowskiej Chorągwi Męskiej był referentem organizacyjnym. W czerwcu 1917 zdał egzamin dojrzałości i został studentem Studium Rolniczego UJ.
31 października 1918, po usunięciu w Krakowie komend armii austriackiej i przejęciu władzy przez Polską Komisję Likwidacyjną, zorganizował i objął dowództwo nad dwudziestoosobowym lotnym oddziałem skautowym przy dowództwie 4. pułku piechoty w dyspozycji komendanta wojsk okręgu krakowskiego Bolesława Roi. Od 4 listopada 1918 pełnił służbę w pociągu pancernymi nr 2 „Śmiały”; w tym miesiącu brał udział w walkach z Ukraińcami o Przemyśl (gdzie został ranny w rękę) i Lwów. Następnie ukończył kurs szkoły podoficerskiej i 15 lutego 1919 został mianowany plutonowym. W marcu 1919 walczył pod Sądową Wisznią, gdzie pod ogniem nieprzyjaciela odczepił płonący wagon z materiałami wybuchowymi i uratował z niego dwóch żołnierzy. Skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Krakowie, z powodu odwołania kursu, został tamże instruktorem w 6 pułku artylerii ciężkiej, a następnie służył ponownie na froncie galicyjskim (5 maja - 5 czerwca). Posiadał stopień podharcmistrza i harcerza Rzeczypospolitej.